Возам низ полупразните градски улици, брзо и нервозно. Сакам побрзо да стигнам. Го знам патот веќе напамет, знам колку време ќе го чекам овој семафор..и овој...и овој. Знам и како ќе ме пречекаш. За чудо, слободно паркинг место. Ја местам косата додека чекорам кон влезот и додека ти ѕвонам. Знам и дека доаѓаш. Ти ја сакам насмевката и силната прегратка кога ми ја отвораш вратата. Погледот кој опитно бара возврат. Усните кои бакнуваат покажувајќи многу повеќе од зборови. Знаеш...ретко кој така пречекува. Обично е тоа или онаков краток бакнеж за здраво или е ајде, почнуваме веднаш. Но, не и ти. И онака си поинаков. Во се и за се. Потентноста ти е за воодушевување, умешноста за наклон, искуственоста неверојатна. И се што правиш е со доза на еротичност, ненаметната, неодглумена, туку природна.

Ти го чувствувам стравствено замаглениот поглед како ме допира насекаде. Не ти требаат рацете да го почувствувам тоа. Се зборуваат твоите очи. Знаеш, мижиш само кога се бакнуваш и толку. Се друго сакаш да гледаш, отворено и со доза на побарувачко задоволство.

Знам и колку сакаш кога устата ми е подотворена, колку да можат воздишките полесно да излезат и да стигнат до тебе, надразнувачки да те помилуваат. И јазикот со кој поминувам по него, изваден малку надвор, решен допирно да искусува. И кога гледам како влегуваш, упорно чудејќи му се на енергијата, на нежноста и на грубоста, на пропорционалноста. Знам и колку сакаш да те допирам со косата по грбот, полека, пратејќи ги усните кои те вкусуваат... убаво мирисаш. Знам и колку сакаш кога ми свршуваш во уста, кога не го пуштам сеуште како да не сакам да ми исчезне вкусот негов и мој заедно измешани, кога го вшумукувам како краен чин...не, како пауза меѓу чиновите.

И знам...ма знаеш и ти, не сакам емотивности, барем не сега, не денес....Можеби утре кога ќе ми недостасуваш. Сега сакам да уживам.