Во традиционалното македонско општество, како и во повеќето балкански култури, телото и сексуалноста биле табу-теми, особено во јавниот говор. Затоа, многу од зборовите поврзани со интимноста се развивале во дијалектна и народна форма, далеку од официјалниот, „стандарден“ јазик. Со нивното проучување, се открива паралелна лексика на народниот дух, која постои покрај официјалната, нормативна лексика на книжевниот јазик.
Преку анализата на дијалектните зборови за делови од телото, сексуалните органи и телесните функции, се реконструира народната слика за човекот, која често е поблиска до реалноста отколку официјалниот, „стандарден“ јазик. Лингвистичката анализа на овој корпус открива богат систем на регионални варијанти, фонетска креативност, како и еволуција на значењата низ времето. Тие зборови се „забранет речник“ на културната вистина: телото зборува она што моралот замолчува.
Овие зборови често се сметаат за „неприлични“, но токму тие се јазични артефакти на реалноста: тие откриваат како народот го доживувал телото – не како биолошки објект, туку како центар на идентитет, моќ и морал. Во нив се препознаваат три нивоа на значење: